Το κύμα χτυπά απαλά στην ακτή. Είναι ο μόνος ήχος στην άλλοτε πολύβουη παραλία της Αιγιάλης.
Λίγο πιο πέρα, στο μικρό λιμανάκι η μοναξιά ατενίζει το γαλάζιο.
Οι φωνές απούσες, οι ξαπλώστρες άδειες στις ακτές. Τα δίχτυα, απλωμένα στο λιμάνι, περιμένουν την επόμενη ψαριά.
Μακριά, στον ορίζοντα, πυκνά σύννεφα καλύπτουν τον ουρανό και πλησιάζουν... Πλησιάζουν…
Σε λίγο οι πρώτες σταγόνες της βροχής θα μας ανταμώσουν στα καλντερίμια της μικρής πόλης και στην πέργκολα του Απέραντου Γαλάζιου. Εκεί όπου γίνονταν πανηγύρια, στις πλατείες, έμειναν μόνο οι αναπνοές των επισκεπτών να περιμένουν το επόμενο καλοκαίρι.
Έμεινε και η άγρια ομορφιά της Αμοργού. Βράχια, δύσβατα μονοπάτια. Τώρα ανασαίνουν στη σιωπή, ξεκουράζονται χωρίς βήματα να τα πατούν.
«Θα ξαναβρεθούμε εδώ...» μου είχες πει εκείνο το βράδυ του καύσωνα, με τα τζιτζίκια να τραγουδούν δίπλα μας. Τώρα, τα απομεινάρια μιας βάρκας, τέσσερις σκιές που διασχίζουν τη μνήμη και στάλες βροχής που κυλούν στο πρόσωπό μου.
Φθινοπώριασε στη σκηνή της Αμοργού κι έμεινα να περιμένω το επόμενο καλοκαίρι.
Θα ανταμώσουμε… Εδώ.
* Η Αμοργός μέσα από το βλέμμα του σκηνοθέτη και ιδιοκτήτη του boutique hotel Απέραντο Γαλάζιο στην Αιγιάλη, Παύλου Γαβαλά…
Φωτογραφίες – Βίντεο: Παύλος Γαβαλάς
