Αυτό το φως ανάβει στη σκηνή κι σβήνει στο καμαρίνι.

Ρόλοι που πήραν ζωή από μεγάλες προσωπικότητες... Κι όμως, ήταν κι αυτοί άνθρωποι πάνω απ’ όλα. Ακόμη κι αν πονούσαν, μόλις ανέβαιναν στο σανίδι μεταμορφώνονταν στο πρόσωπο που απαιτούσε ο ρόλος και κέρδιζαν το χειροκρότημα.

Και η μυρωδιά από το σανίδι κάνει τον πόνο να σωπαίνει. Μόνο το γέλιο ακούγεται στην αίθουσα κι έξω γίνεται ο πόλεμος της μαρκίζας. Όλη η Αλεξάνδρας κι η Πατησίων ήταν ένας πολύχρωμος καμβάς, με τις ταμπέλες να λάμπουν σαν μικρά σστέρια. Οι παραστάσεις που κέρδιζαν τον θεατή από την είσοδο κιόλας.

Το φουαγιέ... Σημείο συνάντησης όχι μόνο του κοινού, αλλά και των πρωταγωνιστών κι αυτά τα καθίσματα έχουν ακούσει τόσες ιστορίες.

Σήμερα η μόδα αλλάζει ριζικά το σκηνικό. Σήμερα οι κυρίες δεν συναγωνίζονται η μία την άλλη με τα πολυτελή φορέματά τους, αλλά οι περισσότερες φορούν απλώς ένα τζιν... Το θέατρο έχει αλλάξει... Δεν έχει μπαλέτα, ζωντανή ορχήστρα και καθημερινή παράσταση.

Έχει κρατήσει όμως το δικό του κοινό και τη ζεστασιά του της άμεσης επικοινωνίας με τους μικρούς ήρωες της σκηνής...

Άλως