Μπήγεις τα χέρια σου βαθιά, κάποια στιγμή, για να τις ξεριζώσεις. Όμως εκείνες μένουν εκεί, ειρωνικά, βαθιά ριζωμένες. Γελούν μαζί σου.
Ασυναίσθητα, τις σέρνεις σε κάθε μέρα σου. Αγέρωχες και σκληρές, κάποιες στιγμές σε ακινητοποιούν, άλλες γίνονται η δύναμή σου.
Μένουν εκεί για να σου θυμίζουν από πού έρχεσαι, ποιος είσαι. Για να σε κρατούν όρθιο, ώστε να μπορέσεις να κάνεις το επόμενο βήμα. Γιατί οι ρίζες δεν είναι μόνο παρελθόν. Είναι και μέλλον.
Άλως
