ΜΠΑΛΙ: ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ

Η Αρετή Βεργούλη μέσα από έξι συμβολικές στάσεις της γιόγκα, μας ξεναγεί στις πιο δυνατές στιγμές ενός ταξιδιού που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ψυχή της.

Πριν από λίγους μήνες, η Αρετή Βεργούλη άφησε πίσω της τον γνώριμο ρυθμό της καθημερινότητας και ταξίδεψε στο Μπαλί, όχι για να αποδράσει, αλλά για να συναντήσει μια πιο ήσυχη εκδοχή του εαυτού της. Ένα wellness retreat μετατράπηκε σε μια εμπειρία αυτογνωσίας, όπου το σώμα, η φύση και το πνεύμα ακολουθούσαν τον ίδιο αργό, σχεδόν τελετουργικό ρυθμό. Στο νησί των ναών και της σιωπής, κάθε διαδρομή έμοιαζε να οδηγεί όχι μόνο σε έναν νέο τόπο, αλλά και σε μια διαφορετική εσωτερική κατάσταση.

Το φως που χανόταν κάθε απόγευμα στον ορίζοντα του Ινδικού Ωκεανού, ο πλωτός ναός Ulun Danu Beratan, που αναδύεται μέσα από την ομίχλη σαν να αιωρείται ανάμεσα στη γη και τον ουρανό, οι ήχοι του νερού στο Taman Beji Griya Waterfall, εκεί όπου η φύση μοιάζει να τελεί μια αδιάκοπη ιεροτελεστία κάθαρσης, αλλά και το Monkey Forest του Ουμπούντ, όπου η άγρια ζωή συμβιώνει με τους αρχαίους ναούς, συνέθεσαν ένα ταξίδι γεμάτο εικόνες που δύσκολα περιγράφονται και ακόμη δυσκολότερα ξεχνιούνται.

Τα ταξίδια δεν μετριούνται σε χιλιόμετρα, αλλά στα ίχνη που αφήνουν πάνω μας. Έτσι, η Αρετή δεν μας ξεναγεί απλώς στο Μπαλί· μας προσκαλεί να το διασχίσουμε μέσα από τις δικές της αισθήσεις. Κάθε ανάμνηση αποκτά το σχήμα μιας στάσης της γιόγκα, κάθε εικόνα γίνεται μια μικρή άσκηση επιστροφής στον εαυτό. Γιατί, καμιά φορά, ο πιο μακρινός προορισμός είναι εκείνος που μας φέρνει πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είμαστε.

Η στάση του Δέντρου

«Στο Μπαλί συνδέθηκα βαθιά με το αίσθημα της ευγνωμοσύνης. Είναι κάτι που υπάρχει διάχυτο παντού, στις καθημερινές τελετουργίες, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στον τρόπο που αντιμετωπίζουν τη ζωή».

Η στάση του Λωτού

«Ένιωσα πως η ευγνωμοσύνη εκεί δεν είναι μια τυπική διαδικασία ή μια θεωρητική έννοια. Είναι απόλυτα ενσωματωμένη στην κουλτούρα τους και εκφράζεται αυθόρμητα σε κάθε στιγμή της καθημερινότητας».

Η στάση της Κόμπρας

«Αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να αφήσω πίσω από αυτό το ταξίδι, είναι το έντονο κυκλοφοριακό, το συνεχές βουητό και οι πολύωρες καθυστερήσεις στους δρόμους λόγω της μεγάλης κίνησης. Είναι ίσως η μοναδική εικόνα που δεν συμβαδίζει με τη γαλήνη του τόπου».

Η στάση του Πολεμιστή

«Η σύνδεσή μου με το Μπαλί ξεκίνησε σχεδόν αμέσως, από τη στιγμή που βγήκα από το αεροδρόμιο. Ωστόσο, έγινε ακόμη πιο έντονη στο Batukaru Temple και όσο προχωρούσα προς την ενδοχώρα, εκεί όπου ανακάλυπτα το πιο αυθεντικό, ήσυχο και ανεπιτήδευτο πρόσωπο του νησιού».

Ο Χαιρετισμός στον Ήλιο

«Η πιο όμορφη ανατολή ήταν στην κορυφή του Κινταμάνι, μια στιγμή που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Αντίστοιχα, η δύση κοντά στη Nusa, με θέα τον απέραντο Ινδικό Ωκεανό, ήταν μια εικόνα που θα με συνοδεύει για πάντα».

Η στάση του Παιδιού

«Καταφύγιο ένιωσα μέσα στα πυκνά δάση και στα ατελείωτα ρυζοχώραφα του Μπαλί. Εκεί ένιωσα την ανάγκη να σταματήσω, να ακουμπήσω τη γη, να κρυφτώ για λίγο από τον κόσμο και να αφεθώ στη σιωπή της φύσης».