ΤΗΛΟΣ: ΖΕΝ...ΙΚΟ ΝΗΣΙ

Νιώθεις σαν να ξεκινάς μια περιπέτεια. Δεκαπέντε ώρες θάλασσας μοιάζουν με μια μικρή δοκιμασία υπομονής, μέχρι που η Τήλος εμφανίζεται στον ορίζοντα και καταλαβαίνεις πως κάθε μίλι άξιζε τον κόπο.

Υπάρχουν τόποι που τους επισκέπτεσαι και τόποι που σε μυούν. Η Τήλος ανήκει στους δεύτερους. Δεν σου χαρίζει μόνο εικόνες· σου χαρίζει έναν διαφορετικό τρόπο να μετράς τον χρόνο. Δεν είναι, ίσως, το πρώτο νησί που θα σημειώσεις στον χάρτη των διακοπών σου. Είναι όμως εκείνο που, όταν το αποχαιρετήσεις, θα συνεχίσει να κατοικεί μέσα σου.

Η άγρια ομορφιά του τοπίου, τα διάφανα νερά, τα μονοπάτια που χάνονται στους λόφους, τα αγριοκάτσικα που κυκλοφορύν παντού ελεύθερα, οι αυθεντικές γεύσεις, οι άνθρωποι που χαμογελούν χωρίς βιασύνη, γίνονται κομμάτι μιας ανάμνησης που δεν ξεθωριάζει.

Η Ανατολή...

Καθώς το πλοίο σε αφήνει στο λιμάνι, στρέφεις το βλέμμα για να το δεις να ξεμακραίνει. Η Ανατολή μοιάζει να απλώνει τα χέρια της για να σε καλωσορίσει. Το πορτοκαλί του ήλιου αγκαλιάζει το βαθύ γαλάζιο της θάλασσας και τα δύο χρώματα μπλέκονται σαν να είχαν συμφωνήσει από πάντα να συνυπάρχουν. Είναι η πρώτη υπόσχεση του νησιού. Μια υπόσχεση πως όσα θα ζήσεις δεν θα χωρούν εύκολα σε φωτογραφίες.

Έριστος...

Το λεωφορείο σταματά στην Έριστο. Οι σκηνές απλώνονται δίπλα στη θάλασσα σαν μια μικρή πολιτεία ανθρώπων που διάλεξαν, έστω και για λίγο, να ζήσουν με λιγότερα και να αισθανθούν περισσότερα.

Ο χρόνος επιβραδύνει. Το μεσημεριανό τραπέζι στο «Εν Πλω» γίνεται αφορμή για ιστορίες, γνωριμίες και γέλια.

Το πάρτι

Λίγα μέτρα πιο πέρα, η μικρή καντίνα γεμίζει τον αέρα με dark electro μουσική. Κάποιοι χορεύουν ξυπόλυτοι στην άμμο, άλλοι αφήνονται στις κουβέντες, κι εσύ παρατηρείς πως ακόμη και η σιωπή εδώ έχει τον δικό της ρυθμό.

Χαιρετισμός στην Πανσέληνο

Το βράδυ το ολόγιομο φεγγάρι σκεπάζει το νησί. Οι σκιές λικνίζονται πάνω στη γη σαν να χορεύουν μαζί του και για λίγες ώρες όλα μοιάζουν να βρίσκουν τη θέση τους.

Χορεύοντας σούστα...

Οι κύκλοι των ανθρώπων. Οι κύκλοι των ψυχών. Οι κύκλοι της ζωής. Οι κύκλοι των θεών. Όλοι ενώνονται σε έναν κοινό χορό. Εκεί όπου η Τήλος παύει να είναι τόπος και γίνεται βίωμα. Στον Άγιο Παντελεήμονα και στην Κούπα, στο Μεγάλο Χωριό, η παράδοση δεν αναπαρίσταται· αναπνέει. Τα χέρια σμίγουν, τα βλέμματα φωτίζονται, τα βήματα χτυπούν ρυθμικά το πλακόστρωτο και τα καζάνια βράζουν κατσίκι για να φιλέψουν κάθε επισκέπτη.

Δεν υπάρχουν ξένοι. Δεν υπάρχουν ντόπιοι και περαστικοί. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που μοιράζονται τον ίδιο κύκλο, την ίδια μουσική, την ίδια εμπειρία σε μία διονυσιακή τελετουργία.

Λιβάδια...

Στα Λιβάδια, αργότερα, το φεγγάρι σκύβει πάνω από τη θάλασσα και οι δυο τους μοιάζουν να φιλιούνται μέσα σε μια απέραντη λωρίδα φωτός. Στέκεσαι σιωπηλός και νιώθεις πόσο μικρός είσαι μπροστά στην ομορφιά του κόσμου.

Αποχαιρετισμός

Κι όταν φτάνει η ώρα του αποχαιρετισμού, η Τήλος επιφυλάσσει ακόμη μία έκπληξη. Πάνω στο πλοίο στήνεται ένα τελευταίο αυτοσχέδιο γλέντι. Ένα λαούτο, ένα βιολί, μια κιθάρα και μια αρχαία λύρα συνοδεύουν όσους φεύγουν. Οι νότες ταξιδεύουν μαζί με το καράβι, μέχρι που το νησί γίνεται μια λεπτή γραμμή στον ορίζοντα. Τότε καταλαβαίνεις πως δεν παίρνεις μαζί σου μόνο αναμνήσεις. Παίρνεις έναν τόπο που θα σε καλεί ξανά και ξανά, μέχρι να επιστρέψεις.

Γιατί η Τήλος δεν λέει ποτέ «αντίο». Ψιθυρίζει μόνο: «Εις το επανιδείν». Όπως άλλωστε είπε ένας φίλος την ώρα που ανεβαίναμε στο πλοίο της αναχώρησης: «Η Τήλος δεν είναι πέρασμα, είναι προορισμός».

Φωτογραφίες: Τζούλη Τερζούδη