Στους άδειους δρόμους της πόλης η σιωπή γράφει εμπειρίες και γεννά σκέψεις βαθιές. 

Τα φώτα γυαλίζουν πιο έντονα, καθώς δεν τα απορροφούν οι αναπνοές των περαστικών. Η ζέστη διαπερνά το δέρμα και φτάνει ως το μυαλό. Ένας ανεμιστήρας, κάπου στο βάθος, ακούγεται κουρασμένα· οι φτερωτές του στριφογυρίζουν ασταμάτητα, σαν να παλεύουν με έναν αόρατο ίλιγγο. Η πόλη ανασαίνει για λίγο. Αποβάλλει τον θόρυβό της και θυμάται τον πραγματικό της παλμό. 

Κάποιος περνά από τον δρόμο τραγουδώντας. Σφυρίζει έναν άγνωστο σκοπό, σαν να συνομιλεί μόνο με το καλοκαίρι. Σε λίγες μέρες, ο γνώριμος ήχος από τα ροδάκια των βαλιτσών της επιστροφής θα δώσει το σύνθημα. Οι μηχανές θα πάρουν ξανά μπροστά, οι κόρνες θα επιστρέψουν, οι δρόμοι θα γεμίσουν βήματα και βιασύνη. Και η σιωπή θα αποσυρθεί διακριτικά, σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Άλως