Νιώθεις τα χέρια σου να ιδρώνουν, μια περίρεγη ένταση καταλαμβάνει ολόκληρο το κορμί. Ίσως για μια στιγμή σου πέρασε από το μυαλό να μην το κάνεις, να σύρεις τα βήματα σου προς τα πίσω. Από την άλλη είναι όλη αυτή η έκσταση της επιθυμίας, βαθιά μέσα σου... Πώς θα είναι όταν θα σε βλέπουν τόσα μάτια; Και αν... Και αν... Ρίχνεις μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη... Βγαίνεις...

Κατερίνα Μπουζάνη: «Η βαθιά αίσθηση του ανήκειν»

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή του καθενός μας που δεν τις ξεχνά ποτέ. Η πρώτη φορά που ανέβηκα στη σκηνή είναι σίγουρα μία από αυτές. Δεν ξέρω αν τελικά επιλέγεις εσύ το θέατρο ή αν, κάποια στιγμή, ανακαλύπτεις πως εκείνο σε έχει ήδη επιλέξει.

Για μένα, η πρώτη φορά ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια πρώτη επαφή με την υποκριτική. Ήταν σαν να ανακάλυπτα έναν χώρο που, με έναν ανεξήγητο τρόπο, μου ήταν ήδη γνώριμος και οικείος. Ένιωσα πως βρισκόμουν εκεί όπου έπρεπε να είμαι. Στον φυσικό μου χώρο. Εκεί όπου μπορούσα να εκφραστώ ελεύθερα, να αφεθώ και να νιώσω ολόκληρη. Σαν να είχα βρει το σπίτι μου.

Αυτό που θυμάμαι περισσότερο είναι εκείνη η βαθιά αίσθηση του ανήκειν, σαν να είχαν ξαφνικά όλα βρει τη θέση τους μέσα μου. Ένιωθα πως βρισκόμουν στη σωστή θέση, τη σωστή στιγμή. Το θέατρο έχει αυτή τη μαγική δύναμη: μπαίνοντας στις ζωές άλλων ανθρώπων, έρχεσαι πιο κοντά στον ίδιο σου τον εαυτό. Κάθε ρόλος γίνεται μια νέα ανακάλυψη και κάθε παράσταση μια διαφορετική διαδρομή.

Όσο κι αν περνούν τα χρόνια και οι ρόλοι διαδέχονται ο ένας τον άλλον, εκείνη η πρώτη αίσθηση παραμένει μέσα μου. Είναι μια υπενθύμιση του γιατί ξεκίνησα, του τι με έκανε να αγαπήσω αυτή την τέχνη και του λόγου για τον οποίο συνεχίζω να επιστρέφω στη σκηνή.

Γιατί, ακόμη και σήμερα, κάθε φορά που ανεβαίνω, υπάρχει μέσα μου κάτι από εκείνη την πρώτη φορά. Η ίδια προσμονή, η ίδια συγκίνηση, σαν την ανυπομονησία ενός παιδιού που ανακαλύπτει έναν καινούργιο κόσμο. Για μένα, η σκηνή ήταν και παραμένει ένας τόπος όπου με συναντώ ολόκληρη.

*Η Κατερίνα Μπουζάνη είναι μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας ΚΛΕΨΥΔΡΑ και αυτο το διάστημα σκηνοθετεί την παράσταση «Success story».

Γιώργος Κωνσταντινίδης: «Άγρια χαρά και συγκίνηση»

Ήταν Σεπτέμβρης του 2016 όταν εντελώς τυχαία πήρα μια απόφαση που δεν θα μπορούσα καν να φανταστώ πόσο θα άλλαζε τη ζωή μου. Βρισκόμουν στην πόλη της Κομοτηνής όπου φοιτούσα στο τμήμα των Πολιτικών Επιστημών του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου. Μόλις ξεκινούσε το δεύτερο έτος όταν σε ένα μπαρ είδα μια αφίσα που έγραφε «Πρώτο ανοιχτό μάθημα θεάτρου – θεατρικό εργαστήρι κύκλος». Έτσι ξεκίνησε ένα ταξίδι που δεν τελείωσε και δεν θέλω να τελειώσει ποτέ. 

Στο εργαστήρι αυτό χτίστηκε η αγάπη μου για το θέατρο. Βήμα βήμα, ανάσα την ανάσα. Με μια ομάδα 10 ανθρώπων που τους θυμάμαι έναν-έναν μέχρι σήμερα, υπό την διδασκαλία του φίλου και συναδέλφου πια Ηρακλή Τζαφέτα, ο οποίος κατόρθωσε τότε με τη μεταδοτικότητά του να με κάνει να σκεφτώ το θέατρο σαν επιλογή ζωής.

Έπειτα από επτά μήνες πραγματικής δουλειάς ήρθαν οι δύο μοναδικές ημέρες που θα παρουσιάζαμε τη δουλειά μας σε κοινό με δωρεάν είσοδο φυσικά. «Συν–κρουση, μια εργασία πάνω στον έρωτα». Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Θανάση Βαλτινού «Φτερά Μπεκάτσας». 

Η –χάριν ευκολίας θα την ονομάσουμε– γενική μας πρόβα δεν πήγε καθόλου καλά, με αποτέλεσμα εντάσεις και στενοχώριες. Αυτό όμως έδωσε ένα τρομερό πείσμα. Την ημέρα της παρουσίασης πήγαμε στο θέατρο αρκετά νωρίτερα. Καθαρίσαμε τον χώρο, επιμεληθήκαμε για τις θέσεις και τις κρατήσεις –ήταν η σκηνή του Θρακικού Ωδείου, εκεί κάναμε και τα μαθήματα, τον αγάπησα βαθιά αυτόν τον χώρο– και ξεκινήσαμε ζέσταμα κατά τη διάρκεια της εισόδου των θεατών. 

Είχαν έρθει και οι γονείς και ο αδερφός μου από τη Θεσσαλονίκη για να μου κάνουν έκπληξη. Η ατμόσφαιρα ήταν τρομερά ηλεκτρισμένη. Και ξεκινάει να παίζει το I’ll be gone του Tom Waits και η «παράσταση» ξεκινάει. Θυμάμαι ότι ήταν κάτι τόσο ζωντανό, έντονο και παλλόμενο αυτό που συνέβαινε. Ένας γνωστός μου, μου εξομολογήθηκε πως έπαθε κρίση πανικού σε ένα σημείο. Θυμάμαι τον ήχο που έκαναν τα παλιά κίτρινα φώτα του θεάτρου στις σιωπές. Μου προκαλούσε τέτοια ηρεμία αυτός ο ήχος. Οι τελευταίες λέξεις που είπαμε όλοι μαζί αγκαλιασμένοι λίγο πριν από το τέλος της παρουσίασης αφού έχουμε σιγοτραγουδήσει κάποιους στίχους του Παύλου Σιδηρόπουλου με μια αίσθηση μυσταγωγίας ήταν:  «Αυτό που κάνω με τιμάει, με ανυψώνει και με τοποθετεί σε τόπο και χρόνο όπου εγώ ορίζω τα λόγια και τη δράση μου. Κάνω θέατρο για να βγω απ’ τον εαυτό μου και να βρω τον εαυτό μου. Είμαι. Υπάρχω. Δρω». Και φυσήξαμε για να σβήσουμε το τελευταίο φως. 

Ακούγονται οι πρώτες νότες του Russian Dance πάλι του Tom Waits –είχε την τιμητική του– και εμείς πιανόμαστε χέρι με χέρι, ανάβουν τα φώτα ξανά, και εμείς «παρελαύνουμε» κατά κάποιο τρόπο στατικά, πάνω στη μουσική και το χειροκρότημα το θυμάμαι τόσο γενναιόδωρο. Δάκρυα κύλησαν χωρίς να καταλάβω γιατί. Και μπορώ να πω ότι δεν είναι του χαρακτήρα μου να κλαίω μπροστά σε κάποιον, πόσο μάλλον σε κοινό. Αλλά αυτό ήταν ασυγκράτητο. Εκεί κατάλαβα ότι εδώ θέλω να είμαι. Σε μια θεατρική σκηνή, με μια αγαπημένη ομάδα. Δεν ξέρω καν πόση ώρα κράτησε το Russian Dance, νομίζω μπήκε και δεύτερη φορά. Αυτές οι στιγμές χαράχτηκαν στη μνήμη μου ανεξίτηλα. Μια άγρια χαρά και συγκίνηση που την αναζητώ τόσο στις δικές μου δουλειές όσο και στις παραστάσεις που παρακολουθώ. Τι όμορφο πράγμα το θέατρο ε;

*Ο Γιώργος Κωνσταντινίδης έπαιξε στην καλοκαιρινή περιοδεία της παράστασης «Πέρσες» σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη και παίζει στην νέα ταινία του Γιώργου Γκικαπέππα «Σχέδιο Οδυσσέας».

Μαρία Μέντζα: Κάτω από τα φώτα των προβολέων

Θυμάμαι σαν όνειρο, πολύ αμυδρά, την πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου στη σκηνή. Ήμουν 4 χρόνων. Θυμάμαι συγκεκριμένα τον χώρο των καμαρινιών και το πολύ έντονο φως από τους προβολείς. Οι γονείς μου μού έχουν αναφέρει ότι είχα βάλει τα κλάματα, οπότε ο τρόμος μάλλον είχε υπερισχύσει της χαράς. 

Υποθέτω ότι, όταν είσαι μια σταλιά, το να σταθείς σε μια μεγάλη σκηνή, με τα φώτα στραμμένα πάνω σου και χωρίς να μπορείς να διακρίνεις καθαρά τα πρόσωπα από κάτω, είναι ένα γεγονός που σε υπερβαίνει και μπορεί, έστω και για μια στιγμή, να σε τρομοκρατήσει.

Τη δεύτερη φορά, όμως, τη θυμάμαι πολύ καλά. Κάναμε παράσταση με τη σχολή χορού στην οποία θα έλεγα ότι «μεγάλωσα», καθώς έκανα μαθήματα μέχρι να γίνω 23 χρόνων. Η παράσταση βασιζόταν στην ιστορία της «Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων» κι εμείς υποδυόμασταν τα ποντίκια. 

Φορούσαμε γκρι κολάν, γκρι σκουφάκια με δύο μεγάλα αυτιά και ένα μαύρο γιλέκο που είχε στο πίσω μέρος του μια γκρι ποντικίσια ουρά. Τα έχω ακόμα, αυτά τα ρούχα. Θυμάμαι πως οι στιγμές επί σκηνής ήταν απολαυστικές και, όταν τελείωσε η παράσταση, περίμενα με ανυπομονησία την επόμενη.

*Η Μαρία Μέντζα αυτό το διάστημα παίζει στην παράσταση «Tender» στο Θέατρο Αλκμήνη, κάθε Δευτέρα στις 19:00 και «Η Παναγία των Παρισίων» στο ΘΕΑΤΡΟΝ» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος».

Γιώργος Καφετζόπουλος: Ένα γαλάζιο μη με λησμόνει

Φωτογραφία: Αποστόλης Κουτσιανικούλης

Σήμερα σκέφτομαι τον μικρό μου εαυτό να αγχώνεται για μία μόνο ατάκα σε σχολική παράσταση και με πιάνουν τα γέλια. Επίσης, μου κάνει τρομερή εντύπωση το γεγονός ότι η συγκεκριμένη ατάκα ήταν για ένα λουλούδι, το μη με λησμόνει. Και είναι πράγματι ένα πολύ ιδιαίτερο όνομα για λουλούδι. Δεν θυμάμαι ούτε τι πραγματευόταν η παράσταση ούτε το κείμενο. Το μόνο που θυμάμαι είναι η φράση που έπρεπε να πω: «Ένα γαλάζιο μη με λησμόνει».

Πλέον, λίγο πριν βγω στη σκηνή, νιώθω μια διαφορετική ένταση. Είναι περισσότερο μια αίσθηση προσμονής, μια ενέργεια που με βοηθά να συγκεντρωθώ και να μπω στον κόσμο της παράστασης. Ένα μικρό πετάρισμα στο στήθος λίγο πριν αρχίσουν όλα.

*Ο Γιώργος Καφετζόπουλος παίζει έως 29 Νοεμβρίου στην παράσταση «Ο χρόνος από δεύτερο χέρι» σε σκηνοθεσία Βίλιας Χατζοπούλου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.