Η Νέλλη Γκίνη ανατρέχει στις σημαντικότερες στιγμές της διαδρομής της, μιλά για τη μητρότητα, τη σχέση της με τον χρόνο και την αστείρευτη αγάπη της για το θέατρο.

Συνέντευξη στην Τεριάννα Παππά

Από το κορίτσι που έκανε τα πρώτα του βήματα στο σανίδι μέχρι τη γυναίκα που μετρά δεκαετίες θεατρικής διαδρομής, η Νέλλη Γκίνη εξακολουθεί να αντικρίζει την σκηνή με το ίδιο δέος. Τα γόνατά της λυγίζουν για μια στιγμή πριν από κάθε παράσταση, μα μόλις ανάψουν τα φώτα, όλα αλλάζουν. 

Θα του έλεγα να κάνει ακριβώς ό,τι έκανε στη ζωή του. Θα ήταν όχι μόνο υπερήφανη, αλλά θα είχε καταφέρει περισσότερα απ’ όσα περίμενε.

Έχεις υπηρετήσει το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το τραγούδι. Ποια τέχνη εκφράζει τα βάθη της ψυχής σου;

Σαφώς το θέατρο. Από εκεί ξεκίνησα, στο παιδικό θέατρο. Όλα τ’ άλλα -τον χορό, το τραγούδι, τον κινηματογράφο- τα αγάπησα και τα υπηρέτησα εξίσου, αλλά αν πρέπει να βάλω κάτι σε προτεραιότητα, είναι το θέατρο.

Ποια συνάντηση ή συνεργασία στην πορεία σου σε σημάδεψε περισσότερο;

Η συνάντηση με τον Κώστα Πρετεντέρη όταν ήμουν παιδί, ο οποίος με έβαλε στη «Γειτονιά». Έμεινα εκεί χρόνια, έγινα «Η Μαρίνα της Γειτονιάς» και αυτή ήταν η τηλεοπτική μου αφετηρία που άνοιξε τον δρόμο για το θέατρο και το σινεμά. Είχα την ευλογία να συνεργαστώ με τα 3/4 του ελληνικού θεάτρου. Θυμάμαι τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, τον Θανάση Βέγγο, τη Ρένα Βλαχοπούλου, τον Κώστα Βουτσά, την Μάρω Κοντού, τον Γιάννη Γκιωνάκη, τον Κώστα Χατζηχρήστο... Σπουδαίοι ηθοποιοί, δίπλα στους οποίους ξεκίνησα από κομπαρσάκι και έφτασα να γίνω συμπρωταγωνίστριά τους.

Τι αισθάνεσαι λίγο πριν βγεις στη σκηνή;

Κάθε καινούργιος ρόλος είναι μια νέα αρχή. Λίγο πριν βγω στη σκηνή νιώθω ένα δέος -ακόμα και τώρα. Νιώθω για ένα δευτερόλεπτο τα γόνατά μου να λυγίζουν. Μόλις όμως πατήσω το σανίδι, τα πάντα αλλάζουν. Υπάρχει μόνο ο ρόλος. Αυτή είναι η μαγεία της σκηνής και η ευθύνη να μεταφέρεις αυτό που αγαπάς στον κόσμο. Το θέατρο είναι μια μαγική αλληλεπίδραση με το κοινό.

Πόσα προσωπικά σου στοιχεία αφήνεις να φανούν στους ρόλους σου;

Πάντα φρόντιζα να διαχωρίζω τη ζωή μου από τη σκηνή. Μόνο σε κάποιους πιο δραματικούς ρόλους με μεγάλη συναισθηματική φόρτιση χρειαζόμουν χρόνο για να αποφορτιστώ. Άλλη είναι η σχέση με το θέατρο και άλλος ο άνθρωπος όταν κατεβαίνει από το σανίδι.

Πώς διαχειρίζεσαι ένα απρόοπτο ή ένα «σεντόνι» πάνω στη σκηνή;

Στο θέατρο δεν μπορείς να σταματήσεις. Το «σεντόνι» είναι ό,τι χειρότερο για έναν καλλιτέχνη. Αν δεν πρόκειται για μονόλογο, η μεγαλύτερη βοήθεια είναι να σε επαναφέρει ο συνάδελφός σου.

Πώς αλλάζει η σχέση σου με τη σκηνή όσο περνούν τα χρόνια;

Η σκηνή για μένα είναι πάντα ένα παλιό, αγαπημένο σπίτι. Με τα χρόνια αποκτάς οικειότητα, αλλά προσπαθώ σε κάθε παράσταση να βρίσκω κάτι καινούργιο για να γίνομαι ακόμα καλύτερη.

Τι προσφέρει το θέατρο που δεν μπορεί να το αντικαταστήσει καμία οθόνη;

Την αμεσότητα και την επαφή με το κοινό. Το να αφουγκράζεσαι τον θεατή και να εισπράττεις τα συν και τα πλην εκείνη τη στιγμή, δεν αντικαθίσταται με τίποτα.

Τι σημαίνει για σένα η ομορφιά και πόσο σε επηρεάζει η ανάγκη να αρέσεις;

Η ομορφιά ήταν, είναι και θα είναι ένας δρόμος, αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται ταλέντο και πολλή δουλειά. Εγώ δεν στάθηκα ποτέ στην εμφάνισή μου. Είναι ευλογία Θεού να αποδέχεσαι την ηλικία σου και να ζεις την κάθε φάση της ζωής σου έτσι όπως είναι. Η αγάπη μου για αυτή τη δουλειά με κρατάει ζωντανή και μου δίνει μια νεανικότητα.

Χρειάστηκε ποτέ να κάνεις θυσίες ανάμεσα στην καριέρα και την προσωπική σου ζωή;

Ναι, όταν έγινα μητέρα. Σταμάτησα τις εμφανίσεις στα νυχτερινά κέντρα -παρότι μου απέφεραν τα περισσότερα χρήματα- για να έχω χρόνο να μεγαλώσω το παιδί μου. Δεν το μετάνιωσα ποτέ.

Αγάπη, πείσμα και πολύ γερό στομάχι. Η πραγματικότητα στον χώρο μας είναι σκληρή και δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα. Το θέμα είναι αν θα διαλέξεις τον εύκολο δρόμο ή αν θα παλέψεις με το ταλέντο και την αξία σου.

Υπάρχει κάποια απόφαση που σε δυσκόλεψε, αλλά αποδείχθηκε η σωστή;

Η επιλογή μου να φέρω στον κόσμο το παιδί μου ως ανύπαντρη μητέρα. Εκείνα τα χρόνια πολεμήθηκα πάρα πολύ, αλλά ο γιος μου, ο Μάριος, υπήρξε ο απόλυτος πρωταγωνιστής της ζωής μου. Θα το ξανάκανα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Σε ποια πράξη της «θεατρικής παράστασης» της ζωής σου βρίσκεσαι σήμερα;

Αν θεωρήσουμε ότι είναι ένα έργο τριών πράξεων, οδεύω προς την τρίτη. Νιώθω ότι κοντοζυγώνει η στιγμή της αποχώρησης, γιατί θέλω να φύγω γεμάτη από το θέατρο και να μην αφήσω αυτή την αγάπη να ξεφτίσει.

Αν περιέγραφες τη σκηνή με μία λέξη, ποια θα ήταν αυτή και τι συναισθήματα θα έπαιρνες μαζί σου φεύγοντας;

Η λέξη είναι μία: Μαγεία. Φεύγοντας, θα έκλεινα στη βαλίτσα μου όλη την αγάπη που εισέπραξα από τον κόσμο από μικρό παιδί μέχρι σήμερα.

Όταν σβήνουν τα φώτα και μένεις μόνη, τι σου αφήνει πίσω της η σκηνή;

Νιώθω μια βαθιά μοναξιά, η οποία χρειάζεται χρόνο για να περάσει, ώστε να αποφορτιστώ από την ένταση της σκηνής. Για κάποιον λόγο όμως, αυτή τη μοναξιά τη συνήθισα και μου αρέσει κιόλας.