Η Μαρία Παπαφωτίου συνάντησε φέτος τη Λαμπρινή στη σειρά του ΑΝΤ1 «Κρίνο και Αγκάθι». Μια γυναίκα μέσα από την οποία ήρθε αντιμέτωπη με έναν κόσμο όπου ο φόβος, η βία, η ενοχή και όσα δεν κατορθώνουν να γίνουν λέξεις μπορούν να εγκλωβίσουν έναν άνθρωπο πολύ περισσότερο από τέσσερις τοίχους.
Για το Άλως, αφήνει για λίγο στην άκρη την ηθοποιό και γράφει μέσα από τα μάτια της ηρωίδας της. Όχι μόνο για τη Λαμπρινή, αλλά για τις γυναίκες που μπορεί να ζουν δίπλα μας. Εκείνες που χαμογελούν, εργάζονται, μεγαλώνουν παιδιά, συναντούν ανθρώπους και επιστρέφουν σε μια πραγματικότητα που οι υπόλοιποι ίσως δεν υποψιαζόμαστε ποτέ.
Γιατί πίσω από μια κλειστή πόρτα δεν υπάρχουν πάντα λέξεις που μπορούν να ακουστούν. Υπάρχουν βλέμματα, φόβοι, σημάδια και ιστορίες που περιμένουν κάποιον να τις δει. Η Μαρία Παπαφωτίου γράφει για τη Λαμπρινή. Και μέσα από εκείνη, για όλες εκείνες που κάποτε χρειάστηκε να βρουν τη δύναμη να ξαναγίνουν η φωνή του εαυτού τους.
Γράφει η ηθοποιός Μαρία Παπαφωτίου
Δεκέμβρης ενός έτους που καλύτερα να μη θυμηθούμε. Και τα φτερά των ονείρων μου είχαν γίνει χίλια κομμάτια. Πώς είναι δυνατόν να μου φέρθηκε εμένα έτσι; Ούρλιαζα στις 2 κολλητές μου. Πώς τόλμησε να με αδικήσει; Ποιος νομίζει πως είναι; Πού τα βρήκε τα κότσια για τόσο θράσος…
Αισθάνομαι μεμιάς απολύτως εξαφανισμένη. Και εντελώς ετεροκαθορισμένη. Νιώθω όλη μου την ύπαρξη να ορίζεται από τις ελλείψεις που μου πρόσαψε. Μα αν είναι δυνατόν! Τελοσπάντων, μη πελαγοδρομώ χάνοντας τη ζωή μου. Γνωρίζω πολύ καλά τι να κάνω. Θα το συζητήσω με όλους. Θα το φανερώσω σε κάθε πιθανό άτομο του κύκλου μου. Θα το φέρω στο τραπέζι. Θα τα πω όλα. Δεν θα χαρίσω κάστανα.
Και πάνω απ’ όλα τα δικά μου λάθη. Φυσικά. Θα εκτεθώ. Θα τα αναγνωρίσω και αυτά με γενναιότητα και αλήθεια. Ατρόμητη ως συνήθως. Και στην Ψ θα τα πω. Άσκεφτα, χωρίς ροή, σαν συνειρμικό μονόλογο, που λέμε και στο θέατρο. Θα τα αναλύσουμε μαζί, με ασφάλεια και θα ξεφλουδίσουμε λίγο λίγο το κρεμμυδάκι του τραύματος.
Θα τα δω όλα πεντακάθαρα με τα μάτια της ψυχής μου και θα καταλάβω σε βάθος τι μου συνέβη. Θα εντοπίσω με μαθηματική ακρίβεια τη ρίζα του κακού. Θα ανατρέξω αν χρειαστεί στα 90ς. Ξέρω πως αυτά ξεκινάνε από τον εαυτό μας και τα παιδικά μας χρόνια, δεν είμαι καμία χαζή. Εννοείται επίσης πως μέσα σ’ όλα έχω μεριμνήσει, έχω φροντίσει εδώ και καιρό να συμπεριλάβω στην καθημερινότητά μου κάθε πιθανή τεχνική αποφόρτισης από τέτοιες φρικτές καταστάσεις.
Γιόγκα και διαλογισμό για βαθιά σύνδεση με εμένα σε κάθε κύκλο εισπνοής-εκπνοής. Λεβάντα σε έλαιο και οπωσδήποτε μαγνήσιο για έξτρα χαλάρωση και άδειασμα πριν από τον ύπνο. Είμαι τόσο θωρακισμένη. Τι να φοβηθώ; Τίποτα απολύτως. Νιώθω τακτοποίηση. Νιώθω γαλήνη. Νιώθω σύνδεση. Νιώθω παρούσα. Απλώς καμιά φορά έχω μια ανεξήγητη κάψα στο κέντρο της καρδιάς. Ε, δεν έγινε και κάτι... Θα περάσει κι αυτό...
Στη δουλειά μου αισθάνομαι και πράγματι είμαι το κάτι άλλο. Πιο παραγωγική από ποτέ. Ταχύτητα στο θεό και μαεστρικό problem solving κάθε μέρα. Οξύνοια και διαύγεια άνευ προηγουμένου. Και προφανώς ακούραστη. Άτρωτη. Ο εαυτός μου!
Μόνο που καμιά φορά, επιστρέφοντας σπίτι, νιώθω μια περίεργη αίσθηση ανακατωσούρας και κενού. Και ένα ελαφρύ σφίξιμο στο στόμα. Ε καλά, θα αραιώσει κι αυτό... Δεν είμαστε και ρομπότ!
Ώσπου μια αμέριμνη μέρα, μήνες αργότερα, πίνοντας τον πρώτο καφέ και συζητώντας το επίμαχο θέμα με τη συνάδελφο, μου λέει σε αυστηρό τόνο: «Λαμπρινή σε αυτόν, όλα αυτά, τα έχεις πει; Τι;».
Δάκρυα, χωρίς κλάμα, χωρίς οδυρμό, χωρίς ήχο, κατακλύζουν τα μάτια μου. Είναι τόσα πολλά, σαν να μου ‘χεις πετάξει ένα ποτήρι νερό στη μούρη. «Όχι», μισοαπαντάω με φωνή θρύψαλα. Δεν έχω πει λέξη... Τι περίεργο πράγμα, σκέφτομαι αυτομάτως. Είχα τόσο πολύ φωνάξει, τόσο πολύ μιλήσει, τόσο πολύ «εκφραστεί» και όμως... Δεν είχα πει τίποτα… Σιωπή!
