Το σώμα δεν ξεχνά. Είναι η πιο σιωπηλή βιβλιοθήκη της ζωής μας. Κάθε χάδι, κάθε πόνος, κάθε φιλί, κάθε αντίο είναι κι από ένα βιβλίο που δεν θα πάψει ποτέ να διαβάζει, όσο ζούμε.

Υπάρχει μια μνήμη που δεν κατοικεί στον εγκέφαλο. Δεν έχει ημερομηνίες, ονόματα ή φωτογραφίες. Δεν ξεθωριάζει με τον χρόνο. Ζει κάτω από το δέρμα, μέσα στους μυς, στην ανάσα, στον τρόπο που το σώμα τεντώνεται, κουλουριάζεται, αναζητά ή απομακρύνεται. Είναι η μνήμη του σώματος.

Η πρώτη της εγγραφή γίνεται πριν ακόμη αποκτήσουμε λέξεις. Είναι τα χέρια της μητέρας που μας αγγίζουν, που μας σηκώνουν από το σκοτάδι του άγνωστου και μας παραδίδουν στη ζεστασιά του κόσμου. 

Είναι  το χάδι που δεν είναι απλώς επαφή, αλλά ένα καλωσόρισμα, μια διαβεβαίωση ότι ο κόσμος είναι ασφαλής. Η αγκαλιά που ρυθμίζει την ανάσα, η ζεστασιά του στήθους, το νανούρισμα που γίνεται παλμός. Εκεί, χωρίς καμία εξήγηση, το σώμα μαθαίνει τι σημαίνει εμπιστοσύνη.

Αργότερα έρχονται κι άλλες μνήμες. Η αγκαλιά ενός φίλου που παρηγορεί χωρίς να μιλήσει. Το χτύπημα στον ώμο που λέει «είμαι εδώ». Το σφίξιμο ενός χεριού όταν ο φόβος μεγαλώνει. Τα πρώτα διστακτικά ερωτικά αγγίγματα, τα χέρια που σταδιακά ανακαλύπτουν τον άλλον σαν άγνωστη χώρα. Το  φιλί που κάνει την καρδιά να αλλάζει ρυθμό.  Το βλέμμα που έγινε χάδι. Η μνήμη της ευτυχίας, της χαράς, της απόλαυσης., του έρωτα, του πάθους. 

Το σώμα θυμάται επίσης όσα πονάνε. Μια απόρριψη που έκανε τους ώμους να σκύψουν. Μια απώλεια που βάρυνε το στήθος. Έναν φόβο που εγκαταστάθηκε στο στομάχι και πιθανόν να κάνει ασυνείδητα το σώμα να αντιδράει μετά από χρόνια. Μια σιωπή που έγινε κόμπος στον λαιμό. Ακόμη κι όταν το μυαλό προσπαθεί να ξεχάσει και ίσως τα καταφέρνει, το σώμα συνεχίζει να αφηγείται την ιστορία. 

Το σώμα μας θυμάται τη μυρωδιά ενός σπιτιού, τη γεύση ενός φαγητού που φέρνει πίσω ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια. Θυμάται μια  μουσική που είχε κάνει το δέρμα ν’ ανατριχιάσει, μια βροχή ένα καλοκαίρι που μας βρήκε αγκαλιά… και συγκινείται πριν προλάβει να εξηγήσει ο νους το γιατί.

Και μετά αργότερα, εκείνα τα χέρια που κάποτε ζεστάθηκαν σε άλλα χέρια, τώρα κρατάνε  χεράκια, ίσως τα μικρά δάχτυλα ενός παιδιού που τώρα μαθαίνει, ένα σωματάκι που τώρα αρχίζει να μαζεύει ψήγματα μνήμης. Και το σώμα διδάσκει, περνάει την δικιά του μνήμη σιωπηλά στο σώμα αυτών που αγαπάει.

Τελικά αυτό είναι η μνήμη του σώματος: η ιστορία της ζωής μας γραμμένη με αγγίγματα. Με αγκαλιές που μας κράτησαν όρθιους, με χέρια που μας αποχαιρέτησαν, με φιλιά που μας μεταμόρφωσαν, με πληγές που έγιναν ουλές και με τρυφερότητες που δεν έσβησαν ποτέ.

Γιατί οι άνθρωποι ξεχνούν τα λόγια, ξεχνούν τις ημερομηνίες, ξεχνούν τα πρόσωπα. Το σώμα όμως θυμάται πώς ένιωσε όταν το άγγιξαν με αγάπη. Και αυτή είναι, ίσως, η πιο αληθινή μορφή μνήμης που διαθέτουμε.

*Η Ρένα Ρίγγα είναι σεναριογράφος, έχει συνεργαστεί με όλα τα κανάλια και έχει υπογράψει το σενάριο σε μεγάλες τηλεοπτικές επιτυχίες.