Η εξουσία έχει πολλά πρόσωπα. Άλλα τα επιδεικνύει κάτω από τους προβολείς της δημόσιας ζωής και άλλα τα κρύβει επιμελώς στο σκοτάδι.
Συνέντευξη στη Βίκυ Διαμάντη
Τι συμβαίνει, όμως, όταν τα φώτα σβήνουν, οι αυλικοί αποχωρούν και ο ισχυρός άνδρας μένει μόνος απέναντι στη συνείδησή του;
Στον «Βασιλιά Γυμνό», ο Περικλής Λιανός υποδύεται τον Θεοφάνη, έναν πρωθυπουργό που, μετά τη δολοφονία στενού συνεργάτη του, αποσύρεται σε ένα μοναστήρι, κουβαλώντας το βάρος των επιλογών, των συμβιβασμών και των προδομένων ονείρων του. Εκεί, μακριά από την προστασία του αξιώματος, καλείται να αναμετρηθεί με μια αλήθεια που καμία πολιτική εξουσία δεν μπορεί να διαγράψει: το παρελθόν επιστρέφει πάντα.
Ο ηθοποιός μιλά στο Άλως για τα προσωπεία της πολιτικής, τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ενοχή και τη μεταμέλεια, την ηθική ως θεμέλιο της δικαιοσύνης και τα σκοτάδια μιας εποχής που, όπως υποστηρίζει, έχει αναγάγει το «φαίνεσθαι» σε κυρίαρχη αξία. Γιατί, τελικά, το δυσκολότερο για έναν άνθρωπο που έχει κατακτήσει την εξουσία ίσως δεν είναι να τη χάσει, αλλά να αντικρίσει τον εαυτό του χωρίς αυτήν.
Ο Θεοφάνης είναι ένας άνθρωπος που έχει κατακτήσει την κορυφή της εξουσίας, αλλά μοιάζει να έχει χάσει τον εαυτό του. Πιστεύετε ότι η εξουσία διαφθείρει τον άνθρωπο ή απλώς αποκαλύπτει τις σκοτεινές πλευρές που προϋπήρχαν μέσα του;
Η κατάκτηση της εξουσίας χρειάζεται διεκδικήσεις, αγώνες, συμβιβασμούς... Όλα αυτά σε κάνουν να χάνεις ένα καλό κομμάτι του εαυτού σου. Σίγουρα όμως θα βγουν και οι αρνητικές πλευρές που λίγο-πολύ υπάρχουν σε όλους!
Στον «Βασιλιά Γυμνό» ένας πρωθυπουργός αποσύρεται σε ένα μοναστήρι για να συνομιλήσει με τη συνείδησή του. Τι είναι αυτό που φοβάται περισσότερο ένας ισχυρός άνθρωπος όταν μένει μόνος με τον εαυτό του; Την αλήθεια, την ενοχή ή την απώλεια της δύναμής του;
Όλα αυτά μαζί και ανάλογα με τον χαρακτήρα του, τις συνθήκες αναρρίχησής του και κυρίως τους λόγους που ασχολήθηκε με την πολιτική!
Η πολιτική εξουσία στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην κατασκευή μιας δημόσιας εικόνας. Πού τελειώνει ο πραγματικός άνθρωπος και πού αρχίζει ο ρόλος που υποδύεται;
Σίγουρα στην πολιτική εξουσία παίζεις κάποιο ρόλο, όσο ειλικρινής και αν είσαι. Το θέατρο είναι τέχνη, συνειδητή έκφραση, η πολιτική είναι η διαχείριση των υπαρκτών προβλημάτων και η υλοποίηση στόχων. Μοιάζουν σε κάποια πράγματα, αλλά όχι στην ουσία!
Έχετε σπουδάσει Νομική και έχετε ασκήσει τη δικηγορία. Τι συμβαίνει όταν εκείνοι που οφείλουν να υπερασπίζονται τους νόμους αποκτούν τη δύναμη να τους παρακάμπτουν; Υπάρχει τελικά δικαιοσύνη χωρίς ηθική;
Τίποτα ωραίο και ουσιώδες δεν υπάρχει χωρίς την ηθική. Διαφορετικά μιλάμε για διαχείριση καταστάσεων και ανταλλαγή οφειλών, αλισβερίσι όπως λέει και ο ήρωας που ερμηνεύω...
Ο Θεοφάνης κουβαλά ενοχές, φόβους και προδομένα νεανικά όνειρα. Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι που φτάνουν στην κορυφή θυμούνται κάποτε ποιοι ήθελαν να γίνουν ή η εξουσία έχει την ικανότητα να ξαναγράφει ακόμη και το παρελθόν τους;
Και αν θέλεις να το ξαναγράψεις, το παρελθόν σου έρχεται όπως ακριβώς ήταν.
Η ιστορία ξεκινά με τη δολοφονία ενός στενού πολιτικού συνεργάτη. Τι θεωρείτε πιο επικίνδυνο για μια δημοκρατία: εκείνους που διαπράττουν την αδικία ή εκείνους που γνωρίζουν και επιλέγουν να σιωπήσουν;
Επικίνδυνο για μια Δημοκρατία θεωρώ την ανυπακοή, την έλλειψη σεβασμού στους νόμους, άρα και οι δύο περιπτώσεις που αναφέρατε είναι επιζήμιες!
Στην παράσταση, ο πρωθυπουργός καταγράφει τις σκέψεις του σε ένα μαγνητόφωνο, χωρίς να γνωρίζει αν θα τις ακούσει ποτέ κάποιος. Είναι άραγε η εξομολόγηση μια πράξη μεταμέλειας ή τρόπος να απαλλαγεί από το βάρος της ευθύνης χωρίς συνέπειες;
Εξαρτάται από τον σκοπό, τον λόγο που προβαίνεις στη συγκεκριμένη πράξη. Αν δεν αναλάβεις τις ευθύνες σου και δεν πληρώσεις το τίμημα των επιλογών σου, κοροϊδεύεις.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η πολιτική επικοινωνία συχνά υπερισχύει της πολιτικής ουσίας. Θεωρείτε ότι οι κοινωνίες εξακολουθούν να αναζητούν ηγέτες με αρχές ή γοητεύονται από την επίδειξη ισχύος;
Ειδικά στην εποχή μας κυριαρχεί το «ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ». Αποφεύγουμε την ουσία και την αλήθεια.
Το σκοτάδι μπορεί να κρύβεται στα πιο φωτισμένα γραφεία, πίσω από θεσμικούς τίτλους και δημόσια χαμόγελα. Αισθάνεστε ότι σήμερα τα σκοτάδια της εξουσίας είναι βαθύτερα ή απλώς περισσότερο ορατά;
Τα σκοτάδια σήμερα είναι μεταμορφωμένα σε «δικαιώματα», «έθιμα», «αξίες», «ταυτότητες»... Γι’ αυτό είναι και πιο επικίνδυνα.
Όταν ο Θεοφάνης απογυμνώνεται από τον τίτλο, το αξίωμα και την παντοδυναμία του, απομένει ένας άνθρωπος αντιμέτωπος με όσα έχει κάνει. Υπάρχει, κατά τη γνώμη σας, ένα σημείο πέρα από το οποίο η ανθρώπινη συνείδηση δεν μπορεί πια να επιστρέψει;
Εξαρτάται πάντα από τη διάθεση που έχει. Θέλει να προχωρήσει στην αλήθεια πληρώνοντας το τίμημα ή απλώς διαχειρίζεται τις καταστάσεις του; Όλα έχουν σχέση με το τι ακριβώς θέλουμε. Αυτό είναι το κλειδί της ανθρώπινης συμπεριφοράς!
*Αυτή την περίοδο, ο Περικλής Λιανός πρωταγωνιστεί στον νέο πολιτικό και σατιρικό θεατρικό μονόλογο «Ο Βασιλιάς Γυμνός» του Γιάννη Παπάζογλου στο Θέατρο Αργώ.



