Ένας έρωτας, ένα καλοκαίρι, μια απώλεια, μια διαδρομή με το αυτοκίνητο. Κάπου εκεί θέλει ο Monsieur Minimal να συναντά η μουσική του τη ζωή μας -και να μένει, σαν μια μελωδία που μας επιστρέφει σε όσα αισθανθήκαμε.
Συνέντευξη στην Τεριάννα Παππά
Στο δικό του μουσικό σύμπαν, η indie pop συναντά τον αισθησιασμό και τη νοσταλγία, η ανεμελιά συνυπάρχει με το βάθος και κάποτε η εξομολόγηση δεν χρειάζεται ούτε μία λέξη. Στη «Σκηνή» του Άλως μιλά για την απλότητα που διαρκώς αναζητά, την ησυχία που χρειάζεται για να δημιουργεί και το κόστος της ανεξάρτητης διαδρομής του.
Κι ενώ στρέφεται στις εικόνες και τους ήχους της παιδικής του ηλικίας, μας αφήνει να πλησιάσουμε τον άνθρωπο που ανεβαίνει στη σκηνή με όσα είναι: αυθόρμητος, ασυμβίβαστος και με την ανάγκη να δίνει στα συναισθήματα τον δικό του ήχο.
Πίσω από το «minimal» πόσο maximal είναι τελικά ο άνθρωπος;
Η αλήθεια είναι ότι δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η εικόνα που έχει δημιουργηθεί προς τα έξω. Αυτό που με ενδιαφέρει να επικοινωνηθεί προς τα έξω είναι η μουσική μου με τον τρόπο και την αισθητική που θέλω εγώ. Το minimal δεν σημαίνει ότι έχεις λιγότερα μέσα σου. Ίσως σημαίνει ότι προσπαθείς να ξεχωρίσεις τι έχει πραγματικά σημασία.
Έχεις επιλέξει ένα όνομα που παραπέμπει στην απλότητα. Στη δική σου ζωή, τι είναι πραγματικά δύσκολο να κρατήσεις απλό;
Τις ανθρώπινες σχέσεις και τα συναισθήματα που απορρέουν μέσα από αυτές. Η απλότητα είναι μια διαρκής άσκηση, όχι μια κατάσταση στην οποία φτάνεις και τελειώνει εκεί. Προσπαθώ να αφαιρώ ό,τι με απομακρύνει από την ουσία, αν και δεν τα καταφέρνω πάντα. Ένα πράγμα, πάντως, που δυσκολεύομαι να διαχειριστώ τα τελευταία χρόνια είναι η απεριόριστη και διαρκώς αυξανόμενη βλακεία σε όλα τα επίπεδα της καθημερινότητας.
Υπάρχει κάτι που φοβάσαι ότι η επιτυχία μπορεί να σου στερήσει;
Νομίζω ότι μπορείς να ορίσεις μόνος σου την επιτυχία και μέχρι πού θέλεις να φτάσεις. Είμαι από αυτούς που δεν έχουν το ψώνιο του σταρ. Οπότε, εκ των πραγμάτων, δεν πιστεύω ότι δίνω και πολλή τροφή για να ασχοληθεί κανείς μαζί μου περισσότερο, παρά μόνο ως προς τη μουσική μου.
Την ελευθερία μου την έχασα από τη στιγμή που έκανα οικογένεια και δεσμεύτηκα να ζήσω μέσα σε μια οργανωμένη κοινωνία. Αυτό που θέλω κυρίως να διαφυλάξω είναι η ησυχία και η ηρεμία μου, ώστε να μπορώ να συνεχίζω να δημιουργώ και να παραμένω ζωντανός μέσα από αυτό. Η έμπνευση χρειάζεται χώρο και ησυχία. Αν γεμίσεις κάθε κενό με υποχρεώσεις, κάποια στιγμή δεν ακούς πια τον εαυτό σου.
Πόσες φορές έχεις νιώσει ότι πρέπει να προσαρμοστείς για να σε ακούσουν, ενώ μέσα σου ήθελες να κάνεις ακριβώς το αντίθετο;
Ελάχιστες φορές... Δεν μπορώ να συμβιβαστώ με κάτι που δεν μου αρέσει. Ποτέ δεν μπορεί να είναι όλα όπως τα θέλεις ή τα περιμένεις αλλά ακόμη κι όταν έτυχε να βρεθώ σε μια τέτοια συνθήκη, προσπαθούσα με κάθε τρόπο -και κυρίως με την αύρα μου- να την κάνω δική μου, ώστε να περάσω κι εγώ καλά. Όταν ούτε κι αυτό δεν μπορούσε να συμβεί, έφευγα.
Η μουσική μπορεί να γίνει καταφύγιο αλλά και εξομολόγηση. Ποιο τραγούδι σου έχει πει για σένα περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσες να πεις με λόγια;
Πολλά τραγούδια μου, από το ρομαντικό και νοσταλγικό Love Story μέχρι το απελευθερωτικό Release Me, την Προσωπική Αγκαλιά και το Εδώ και το Sexy Σταγόνα. Αυτό, όμως, για το οποίο δεν χρειάστηκε να πω τίποτα είναι το Mother, που αφιέρωσα στη μητέρα μου όταν έφυγε από τη ζωή. Εκεί μίλησε μόνο η μουσική. Το ωραίο με τα τραγούδια είναι ότι δεν χρειάζεται να τα εξηγήσεις. Αρκεί να τα ακούσεις σε μια συγκεκριμένη στιγμή της ζωής σου και ξαφνικά να καταλάβεις κάτι για τον εαυτό σου.
Πόσο μοναχικός είναι ο δρόμος ενός ανθρώπου που επιλέγει να δημιουργεί έξω από τα δεδομένα; Σου έχει κοστίσει ποτέ αυτή η επιλογή;
Αρκετά μοναχικός, αλλά όχι αδιάβατος. Χρειάζεται να κάνεις πάρα πολλά πράγματα μόνος σου, χάνοντας συχνά τα «προνόμια» ενός καλλιτέχνη που έχει τη δυνατότητα να αφιερώνεται αποκλειστικά στην τέχνη του. Αυτό, όμως, σε κάνει ρεαλιστή και σε βοηθά να εμπιστεύεσαι το ένστικτό σου, ακόμη κι όταν δεν έχεις καμία βεβαιότητα ότι βρίσκεσαι στον σωστό δρόμο. Σίγουρα μπορεί να κοστίζει. Ίσως να ήταν ευκολότερο να ακολουθήσεις μια πιο ασφαλή διαδρομή. Αλλά η ασφάλεια δεν είναι πάντα συνώνυμη της επιτυχίας. Κάποιες φορές, το κόστος του να είσαι ο εαυτός σου είναι μικρότερο από το κόστος του να μην είσαι.
Υπάρχει ένας Monsieur Minimal που δεν βλέπει κανείς πάνω στη σκηνή; Πώς είναι όταν επιστρέφεις σπίτι μετά από ένα live και μένεις μόνος;
Μπα, όχι... Αυτό που βλέπετε αυτό είμαι. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, μετά το Erotica, είναι σε γενικές γραμμές αυτό που είμαι και στην καθημερινή μου ζωή.
Σήμερα, που όλα καταναλώνονται τόσο γρήγορα, τι θα ήθελες να ακούσει κάποιος στη μουσική σου και να του μείνει για χρόνια;
Θα ήθελα να συνδέσει ένα τραγούδι μου με έναν έρωτα, ένα καλοκαίρι, μια απώλεια ή μια διαδρομή με το αυτοκίνητο και, όταν το ακούσει ξανά, να επιστρέφει πάντα εκεί. Αν συμβεί αυτό, τότε η μουσική έχει κάνει κάτι πολύ όμορφο: έχει γίνει κομμάτι της ζωής κάποιου άλλου. Σε μένα, αυτό συμβαίνει με τη μουσική άλλων καλλιτεχνών.
Αν έπρεπε να αφαιρέσεις τα πάντα -όνομα, εικόνα, σκηνή, επιτυχίες- και να κρατήσεις μόνο ένα πράγμα ως καλλιτέχνης, ποιο θα ήταν;
Τον αυθορμητισμό μου και την ανάγκη μου να δημιουργώ. Αυτά υπήρχαν πριν απ’ όλα τα υπόλοιπα και θέλω να πιστεύω ότι θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Η μουσική είναι η ανάγκη μου να εκφράζομαι με έναν μη συμβατικό τρόπο, τόσο σε σχέση με τον εαυτό μου όσο και με τον κόσμο.
Ποιο είναι το επόμενο πράγμα που θέλεις να ανακαλύψεις για τον εαυτό σου μέσα από τη μουσική;
Αυτό πάνω στο οποίο δουλεύω αυτή την περίοδο, είναι να επαναφέρω στη μουσική μου τα συναισθήματα που κυριαρχούσαν στην παιδική μου ηλικία και την τότε κουλτούρα. Όλο αυτόν τον αυθορμητισμό και την ανεμελιά που επικρατούσε μέσα σε ένα σπίτι στη δεκαετία του ’80, σε συνδυασμό με τη γοητευτική υποκουλτούρα και τις παθογένειες εκείνης της εποχής που τώρα πια έχουμε ξορκίσει σε ένα μεγάλο βαθμό. Όλα αυτά με μια νέα οπτική κι ένα σημερινό φίλτρο με απώτερο σκοπό να πλησιάσω λίγο περισσότερο σε αυτό που ήμουν τότε ή… και πάντα.
