Συνέντευξη στη Βίκυ Διαμάντη

Μέσα σε αυτόν τον χώρο η Ανατολή συνομιλεί με τη Δύση και το παρελθόν αποκτά απροσδόκητα σύγχρονη μορφή. Τα ρούχα του Δημήτρη Ντάσιου δεν στέκουν απλώς πάνω στο σώμα... Κινούνται, το αγκαλιάζουν και μεταμορφώνονται μαζί του.

Ο ίδιος δημιουργεί ενστικτωδώς, σαν ζωγράφος πάνω στο ένδυμα, ακολουθώντας μια προσωπική αισθητική που δεν υποκύπτει στις τάσεις. Στη συνέντευξή του στο Άλως, ο Δημήτρης Ντάσσιος μιλά για τις μνήμες που μας οδηγούν στο μέλλον, την αθέατη κλωστή που συνδέει τις ρίζες με τη σύγχρονη δημιουργία και τη μοναδικότητα του χειροποίητου -εκεί όπου η μόδα παύει να είναι απλώς μόδα και γίνεται όνειρο που φοριέται.

Πόσο αναζητάτε τις ρίζες των αντικειμένων προτού τους δώσετε μια νέα ζωή μέσα από τα ρούχα που σχεδιάζετε;

Αυτό είναι κάτι που προέκυψε. Δεν το αναζήτησα αρχικά. Από πολύ μικρό παιδί είχα μεγάλο ενδιαφέρον για τη μόδα και την τέχνη γενικότερα. Ξεκίνησα ως σχεδιαστής κοσμημάτων, περισσότερο από χόμπι. Οι αναφορές μου ήταν πάντοτε στραμμένες προς τη Δύση, την Ευρώπη…

Όλοι οι σχεδιαστές έχουν κάποιες αναφορές, κάποια references. Δεν υπάρχει παρθενογένεση στη μόδα ούτε και στην Τέχνη. Κάποια στιγμή έκανα ένα ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη, όπου ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με στοιχεία της Ανατολής μέσα από τα ενδύματα και πραγματικά εντυπωσιάστηκα.

Τότε μου γεννήθηκε η ιδέα -η οποία αποτέλεσε τελικά και την αρχή της πορείας μου στο ένδυμα- να εντάξω αυτά τα στοιχεία πάνω σε denim. Έτσι δημιούργησα μια μικρή συλλογή, την οποία παρουσίασα στο Fashion Week του Ζαππείου. Συμμετείχα ήδη ως μέλος του Συλλόγου Σχεδιαστών, στον οποίο είχα ενταχθεί ως σχεδιαστής κοσμημάτων.

Ήταν η πρώτη παρουσίαση αυτών των denim. Δύο μάνατζερ που είχαμε τότε ως Σύλλογος, ένας Ιταλός και μία Γαλλίδα, είπαν ότι αυτές οι δημιουργίες έπρεπε οπωσδήποτε να παρουσιαστούν στο εξωτερικό. Τις δείξαμε στο Μιλάνο και στο Παρίσι και έτσι ξεκίνησε η διεθνής καριέρα μου. Μπήκαν στις 50 καλύτερες μπουτίκ του κόσμου. Αυτό συνέβη μέσα σε μία νύχτα… Οπότε συνέχισα να εξερευνώ όλη αυτή τη διαδικασία.

Επειδή αγαπώ πολύ τα ταξίδια, η επόμενη σημαντική μου επαφή ήταν στο Μαρόκο, με τα ζωγραφισμένα δέρματα των Τουαρέγκ, των νομάδων της ερήμου. Με αυτά τα υλικά δημιούργησα την πρώτη μου σειρά από τσάντες. Πρόκειται για χειροποίητα δέρματα, πραγματικά αριστουργήματα.

Γενικότερα, η παράδοση σε όλους τους λαούς ξεκινά από το χειροποίητο και από το βαθύ ενδιαφέρον του εκάστοτε δημιουργού για την ίδια την έννοια της δημιουργίας και του ενδύματος.

«Λειτουργώ σαν ζωγράφος πάνω στο ένδυμα»

Το κέντημα υπήρξε για πολλά χρόνια μια αθέατη γυναικεία «γλώσσα». Περνούσε από τη μητέρα στην κόρη, διατηρώντας μια ολόκληρη παράδοση. Πώς διατηρείται η ισορροπία, ώστε ένα ένδυμα που χρησιμοποιεί αυτό το παραδοσιακό υλικό να μη γίνει φολκλόρ;

Να σας πω την αλήθεια, δεν γνωρίζω ακριβώς πώς συμβαίνει αυτό, γιατί νομίζω ότι έχει να κάνει καθαρά με την αισθητική μου. Είναι μάλλον κάτι ενστικτώδες. Λειτουργώ λίγο σαν ζωγράφος πάνω στο ένδυμα. Συλλέγω υλικά που με εξιτάρουν, με εμπνέουν και μου αρέσουν πολύ. Από εκεί και πέρα, τα τοποθετώ με διαφορετικούς τρόπους πάνω στο ύφασμα και στις κατασκευές που δημιουργώ.

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου να κάνω κάτι ρετρό. Γενικότερα, η έννοια της νοσταλγίας δεν είναι κάτι που αγαπώ. Με ενδιαφέρει πάρα πολύ το μέλλον, αλλά χωρίς το παρελθόν δεν μπορείς να πας μπροστά.

Δεν ξέρω να σας πω πώς ακριβώς το επιλέγω… Ενστικτωδώς! Ακολουθώ πιστά αυτό το ένστικτο. Αφήνω ουσιαστικά τον μικρό Δημήτρη που έχω μέσα μου να παίξει, γιατί εκείνος είναι το μεγάλο ταλέντο αυτής της ιστορίας. Εγώ είμαι ο μάνατζερ. Τον αφήνω να επιλέξει, γιατί αυτή η αισθητική με καθοδηγεί εκατό τοις εκατό. Και η αλήθεια είναι ότι, στα είκοσι χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά, δεν με έχει προδώσει ποτέ.

Κάνω ακριβώς ό,τι θέλω, χωρίς να με ενδιαφέρει αν θα πουληθεί ή αν θα αρέσει. Αυτό με βοήθησε να διατηρήσω την αυθεντικότητα και την πρωτοπορία μου και, παράλληλα, τους πελάτες μου. Κάθε φορά το διεθνές κοινό βλέπει κάτι καινούργιο, το οποίο όμως διατηρεί πάντοτε τη δική μου ταυτότητα. Αυτό του κινεί το ενδιαφέρον, γιατί γνωρίζει ότι η δημιουργία θα έχει ανταπόκριση.

Η αθέατη κλωστή ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον

Ποιο είναι, λοιπόν, το αποτύπωμα που καθορίζει την προσωπική σας αισθητική;

Δεν έχω σπουδάσει μόδα… Δεν έχει όμως σημασία. Είχα πάντοτε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για το ένδυμα ανά τους αιώνες, για το ιστορικό ένδυμα. Επίσης, επειδή υπήρξα ηθοποιός για πολλά χρόνια, έχω φορέσει ενδύματα παλαιότερων εποχών και αυτό ήταν κάτι που πάντοτε με ενδιέφερε ιδιαίτερα.

Με γοητεύουν οι μεταλλάξεις που έχουν συμβεί στις φιγούρες και στα πρόσωπα των ανθρώπων μέσα από τη μόδα. Θεωρώ ότι το αποτύπωμα είναι, γενικότερα, οι μνήμες που μας οδηγούν στο μέλλον. Η δουλειά μου έχει χαρακτηριστεί avant-garde, ενώ στην πραγματικότητα περιέχει πολύ έντονες αναφορές στο παρελθόν.

Αν παρατηρήσετε τη διεθνή μόδα, θα δείτε ότι οι σημαντικοί σχεδιαστές παγκοσμίως έχουν πάντοτε αναφορές στο εθνικό τους αποτύπωμα. Αν δούμε τη Vivienne Westwood, τον Galliano, τον Alexander McQueen ή τον Gaultier, παρατηρούμε στοιχεία που παραπέμπουν στην ιστορία και στο ιστορικό κοστούμι. Αυτά μετατρέπονται σε κάτι που γίνεται μόδα και μας οδηγεί στις επόμενες τάσεις. Πρόκειται, κατά κάποιον τρόπο, για μια ανακύκλωση. Τα υλικά αλλάζουν, προστίθενται καινούργια και αυτό το blend δημιουργεί μια αθέατη κλωστή που ενώνει το παρελθόν με το μέλλον.

Το χειροποίητο απέναντι στο fast fashion και το AI

Στην εποχή μας κυριαρχεί το fast fashion, ενώ εδώ μιλάμε για καθαρά χειροποίητο ένδυμα. Μήπως η επιστροφή στο χειροποίητο αποτελεί μια μορφή αντίστασης απέναντι σε μια μόδα που αλλάζει κάθε εβδομάδα και, τελικά, υποβαθμίζει την αξία του ίδιου του ρούχου;

Η έννοια του fast fashion αναπτύχθηκε ιδιαίτερα τα τελευταία δέκα χρόνια και προς αυτή την κατεύθυνση έχουν στραφεί ακόμη και τα μεγάλα brands. Έχει δημιουργηθεί όλη αυτή η λογική του μαζικού εμπορίου, η οποία θεωρώ ότι κάποια στιγμή θα κορεστεί.

Εγώ είμαι ένας σχεδιαστής μικρού βεληνεκούς. Δεν μπορώ να ανταγωνιστώ αυτά τα μεγέθη και δεν με ενδιαφέρει καθόλου να το κάνω. Δεν είμαι -πώς να το πω- άπληστος. Δεν το αντιμετωπίζω ως ζήτημα απληστίας, αλλά ως ζήτημα μοναδικότητας. Λατρεύω αυτό που κάνω και θέλω να το κάνω με τον δικό μου τρόπο.

Μου δίνεται η δυνατότητα να συνεχίζω έτσι, επειδή υπάρχει μεγάλη ανταπόκριση. Όταν εργάζεσαι σε ένα διεθνές περιβάλλον, το κοινό είναι τεράστιο. Συνεχίζω, λοιπόν, με τον ίδιο τρόπο και εξελίσσομαι διαρκώς μέσα από αυτή τη διαδικασία.

Παρατηρώ ότι υπάρχει αυξημένο ενδιαφέρον για την επιστροφή στο χειροποίητο και από πολλούς σημαντικούς σχεδιαστές του εξωτερικού. Πιστεύω ότι η μόδα θα επιστρέψει εκεί. Γιατί, όση τεχνολογία ή Τεχνητή Νοημοσύνη κι αν χρησιμοποιήσουμε, την προσωπική «παράνοια» του δημιουργού δεν μπορεί να την αντιγράψει ούτε το AI ούτε να την αποτυπώσει με οποιονδήποτε τρόπο. Αυτή η «παράνοια» είναι η συνισταμένη των βιωμάτων κάθε δημιουργού. Είναι κάτι απολύτως προσωπικό... Δεν είναι δυνατόν να αποτυπωθεί σε πλατφόρμες, γιατί κάθε σχεδιαστής, την επόμενη σεζόν, θα δημιουργήσει κάτι που ακόμη δεν μπορεί να φανταστεί ούτε το AI.

Εάν σας ζητούσα να αφαιρέσετε όλα τα πρόσθετα στοιχεία, ποιο πιστεύετε ότι είναι εκείνο που σας καθορίζει πραγματικά και δεν θα μπορούσε να λείπει από καμία δημιουργία σας;

Η κίνηση. Με ενδιαφέρει πάρα πολύ η κίνηση στο ρούχο. Θέλω, όταν μια γυναίκα περπατά, το ρούχο να αλλάζει φόρμες και να την τυλίγει με έναν τρόπο. Αυτό είναι που λατρεύω στα ενδύματα.

«Το στυλ αποδεικνύει την προσωπικότητα»

Στυλ ή μόδα;

Στυλ, εννοείται. Γιατί το στυλ αποδεικνύει την προσωπικότητα. Είναι η συνισταμένη των αναφορών που έχει ένας άνθρωπος και ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει να προβάλλει τον εαυτό του μέσα από όλες τις δυνατότητες που του δίνονται. Ένας άνθρωπος με στυλ διαθέτει μια μοναδικότητα την οποία δεν μπορεί να έχει κάποιος που ακολουθεί πιστά τη μόδα.

Έχοντας δουλέψει με τόσες γυναίκες -μοντέλα και πελάτισσες- πώς πιστεύετε ότι μπορεί μια γυναίκα να ανακαλύψει το προσωπικό της στυλ; Μέσα από τα περιοδικά, μέσα από τους σχεδιαστές;

Πολλές κυρίες θέλουν να τις κατευθύνουν. Κάποιες άλλες, όμως, που διαθέτουν πραγματικό στυλ, δεν ενδιαφέρονται για αυτό, γιατί όλες αυτές οι εγγραφές ενυπάρχουν ήδη μέσα τους. Μπορεί, για παράδειγμα, να επιλέξουν ένα δικό μου κομμάτι, αλλά θα το συνδυάσουν με τέτοιο τρόπο ώστε να το κάνουν μοναδικό, να το κάνουν δικό τους επάνω τους.

Νομίζω ότι το «να βρω το στυλ μου» είναι μια καθαρά προσωπική διαδικασία. Εμείς βρισκόμαστε εδώ για να συμβουλεύουμε τους ανθρώπους, αντιλαμβανόμενοι τις ιδιαιτερότητες κάθε σώματος, αλλά κυρίως τον χαρακτήρα και τις αισθητικές αναζητήσεις τους. Τους βοηθάμε ώστε το στυλ τους να εξελιχθεί με έναν τρόπο που θα παραμένει προσωπικός. Γιατί αυτό που με ενδιαφέρει είναι κάθε γυναίκα που φορά μια δημιουργία μου να την κάνει δική της· το ρούχο να εκφράζει τη δική της προσωπικότητα.