Αυτές που φοβούνται, θυμώνουν, κάνουν λάθη, ζηλεύουν, ερωτεύονται, κουράζονται. Αυτές που πάνε κόντρα και αυτές που συμβιβάζονται. Αυτές που ακολουθούν τη μόδα και το χαίρονται και αυτές που δεν ενδιαφέρονται καθόλου.  Αυτές που κάποια στιγμή, για τον δικό τους λόγο η καθεμία, λένε «ως εδώ».

Γιατί, όσο κι αν έχουν αλλάξει τα πράγματα, ο ρόλος της γυναίκας εξακολουθεί να έχει οδηγίες χρήσης... Να φροντίζει, να αντέχει, να καταλαβαίνει, να σκέφτεται για τους άλλους. Να μην ενοχλεί πολύ, να είναι δυνατή, αλλά όχι υπερβολικά. Να διεκδικεί, αλλά με τρόπο που να μην κάνει τους άλλους να αισθανθούν άβολα. Να προσέχει την εμφάνισή της, αλλά όχι τόσο ώστε να πουν ότι ασχολείται μόνο με αυτήν. Να είναι ανεξάρτητη, αλλά να μη γίνει «δύσκολη». Να έχει άποψη, αλλά να ξέρει και πότε να σωπαίνει...

Έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε αν θα ενοχλήσουμε, αν θα παρεξηγηθούμε, αν θα φανούμε εγωίστριες, αν ζητάμε πολλά. Να νιώθουμε άσχημα όταν βάζουμε τον εαυτό μας πρώτα. Να μας κοιτάνε έκπληκτοι όταν θυμώνουμε όταν οι φωνές και τα μέτρα είναι μια καθημερινοί συνθήκη για τους άλλους… Έτσι τα βρήκαμε. Έτσι τα μάθαμε...

Και ξαφνικά το «δεν θέλω» χρειάζεται εξήγηση. Το «φεύγω» απαιτεί θάρρος. Το «δεν μου κάνει πια» θεωρείται επαναστατικό και θέλει πολύ κουράγιο να το διεκδικήσεις.

Ωστόσο, δεν με ενδιαφέρει μόνο η γυναίκα που τα σπάει όλα και φεύγει. Με ενδιαφέρει και αυτή που μένει. Που κάνει έναν συμβιβασμό. Που φοβάται. Που αλλάζει γνώμη. Που μπορεί να θέλει μια ζωή που κάποιος άλλος θα θεωρούσε λάθος. Κι αυτό επιλογή είναι. Και δεν θα ήθελα να φτιάξουμε έναν καινούργιο «σωστό» ρόλο για τις γυναίκες.

Με ενδιαφέρει περισσότερο η γυναίκα που δεν χωράει εύκολα σε κανέναν ρόλο. Που μπορεί να είναι δυνατή και την επόμενη στιγμή να φοβάται. Που μπορεί να είναι πολύ ανεξάρτητη και ταυτόχρονα να έχει ανάγκη κάποιον. Που μπορεί να κάνει μια επιλογή που μετά θα μετανιώσει. Που δεν είναι πάντα γενναία, ούτε πάντα σωστή.

Θα ήθελα να μην είναι σύμβολα. Να είναι άνθρωποι. Με τις αντιφάσεις τους, τα νεύρα τους, τις ανασφάλειές τους, την κωμικότητά τους, τις εμμονές τους, τις αποτυχίες τους. Να μπορούν να κάνουν λάθος χωρίς να χρειάζεται στο τέλος να μας δώσουν και ένα μάθημα.

Γιατί τελικά, αν μια γυναίκα πρέπει ακόμα να βγει από τον ρόλο της για να διεκδικήσει τα αυτονόητα, μήπως πρέπει να κοιτάξουμε λίγο καλύτερα αυτόν τον ρόλο; Μήπως δεν είναι η γυναίκα που πρέπει να ξεβολευτεί; Μήπως είναι ο ρόλος της;

*Η Βασιλική Διαλυνά είναι ηθοποιός, απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, με πορεία στο θέατρο και συμμετοχές στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Φέτος τη συναντάμε στην παράσταση «Πολίτες β΄ κατηγορίας» του Μπράιαν Φρίελ, σε σκηνοθεσία Τζένης Κόλλια, στο Θέατρο Τζένη Καρέζη.