Γράφει η Ρένα Ρίγγα

Έχει τα μαλλιά κομμένα στους ώμους και κοιτάζει τον φακό με ένα ύφος ανέμελο, σχεδόν προκλητικά ελεύθερο. Είναι όμορφη, νέα και δεν ξέρει ακόμη τίποτα απ’ όσα θα της φέρει η ζωή. Δεν ξέρει ποιοι άνθρωποι θα μπουν στον δρόμο της, ποιους θα χάσει, ποιες χαρές θα γνωρίσει, ποιες δυσκολίες θα χρειαστεί να αντέξει. Και, κυρίως, δεν ξέρει ότι κάποτε, πολλά χρόνια αργότερα, κάποιος θα κοιτάξει αυτήν τη φωτογραφία και θα προσπαθήσει ν’ αναγνωρίσει σ’ αυτήν κάτι από τον εαυτό του.  Αυτή η γιαγιά είναι οι δικές μου ενδιάμεσες ρίζες. 

Ρίζες είναι τα βασικά αναλλοίωτα κομμάτια που συγκρατούν τα πάντα στη θέση τους. Δέντρα, λουλούδια, κύτταρα, συνήθειες, ζωές… Είναι ό,τι έχει περάσει μέσα μας χωρίς να μας ρωτήσει και που μας δίνει ταυτότητα. Ο  τρόπος που αγαπάμε. Ο  τρόπος που φοβόμαστε. Πώς αισθανόμαστε το σπίτι μας, τον τόπο μας, τα λόγια μας, τη σιωπή μας. Μια φράση που επαναλαμβάνουμε χωρίς να θυμόμαστε ποιος την είπε πρώτος. Μια χειρονομία που ανακαλύπτουμε ξαφνικά στα δικά μας χέρια και μοιάζει με κάποιου που έζησε πριν από εμάς, που ίσως δεν έχουμε ούτε μια φωτογραφία του.. 

Ρίζες είναι ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο. Είναι τα τραγούδια, οι μύθοι, οι εικόνες, οι λέξεις, τα σπίτια, οι τελετουργίες, οι μικρές καθημερινές συνήθειες,.. Όλα εκείνα που περνούν από γενιά σε γενιά χωρίς να το καταλαβαίνουμε και γίνονται μέρος της δικής μας ματιάς. Και της ματιάς αυτών που θα έρθουν πίσω μας. Είναι ένας επαναστάτης παππούς, μια ζωγράφος γιαγιά, μια υποταγμένη θεία που δεν ξέρουμε καν ότι υπήρχαν. Μια συναισθηματική άγκυρα στη ζωή μας.

Σ’ αυτά τα αόρατα αποτυπώματα βασίζεται η Τέχνη. Ο καλλιτέχνης δημιουργεί με όσα έχει μέσα του. Με τις μνήμες που θυμάται και με εκείνες που δεν έζησε. Με τις εικόνες της παιδικής του ηλικίας, με τις φωνές των ανθρώπων που τον μεγάλωσαν, με το φως ενός τόπου που κάποτε νόμιζε πως δεν είχε καμία σημασία. 

Στα βιβλία, στη ζωγραφική, στα αγάλματα, στα τραγούδια, στα σενάρια ακουμπάμε ασυναίσθητα κομμάτια απ’ αυτές τις ρίζες. Κάθε έργο Τέχνης είναι, με έναν τρόπο, ένας διάλογος μαζί τους. 

Ξανακοιτάζω τη φωτογραφία. Το κορίτσι των δεκαοκτώ δεν ξέρει ακόμη τίποτε από όλα αυτά. 

Κι αυτό είναι ίσως το πιο συγκινητικό.

Μέσα στην ανέμελη ματιά της υπάρχει ήδη, χωρίς να το γνωρίζει, ένα κομμάτι από τη  ζωή που τελείωσε και τη ζωή που θα έρθει.  Γιατί μέσα στη δική μου ματιά, τόσα χρόνια αργότερα, υπάρχει ένα μικρό κομμάτι από εκείνη και ένα κομμάτι που θα μείνει για πάντα στα μάτια αυτών που θ’ ακολουθήσουν τη ρίζα μας.

*Η Ρένα Ρίγγα είναι σεναριογράφος, έχει συνεργαστεί με όλα τα ελληνικά κανάλια και έχει υπογράψει το σενάριο σε μεγάλες τηλεοπτικές επιτυχίες.

Φωτογραφία: Pexels