Φακίδες, ρυτίδες, πόροι, σημάδια και ατέλειες που κάποτε κρύβαμε με κάθε τρόπο, επιστρέφουν στο προσκήνιο και επαναπροσδιορίζουν τι σημαίνει πραγματικά «τέλειο» πρόσωπο.

Από Άλως Συντακτική ομάδα

Πρόσφατα, μια συζήτηση για τις φακίδες μιας φίλης άνοιξε ένα μεγάλο θέμα. Γιατί όλοι θυμόμαστε μια εποχή που ό,τι ξεχώριζε πάνω στο πρόσωπο θεωρούταν ελάττωμα.

Οι ελιές, για παράδειγμα, δεν ήταν πάντα συνώνυμο της γοητείας. Αντιθέτως, για χρόνια αντιμετωπίζονταν ως μια μικρή ατέλεια που έπρεπε να κρυφτεί. Θυμάμαι ακόμη τις φίλες μου, στα εφηβικά μου χρόνια, να σχολιάζουν την ελιά που έχω πάνω από το χείλος. Εγώ δεν τη θεωρούσα ποτέ ελάττωμα, όμως η εποχή είχε διαφορετική άποψη. Έτσι, κάθε φορά που μακιγιαριζόμουν, την κάλυπτα επιμελώς με concealer, σχεδόν μηχανικά.

Αυτό που κάποτε θεωρούταν ατέλεια, άρχισε σταδιακά να αντιμετωπίζεται ως στοιχείο προσωπικότητας και γοητείας.

Χρειάστηκε να περάσουν χρόνια και να αναδειχθούν γυναίκες, όπως η Σίντι Κρόφορντ, που μετέτρεψε τη δική της χαρακτηριστική ελιά σε σήμα κατατεθέν, για να αλλάξει η αντίληψη γύρω απ’ αυτά τα μικρά σημάδια που μας κάνουν να ξεχωρίζουμε. Αυτό που κάποτε θεωρούταν ατέλεια, άρχισε σταδιακά να αντιμετωπίζεται ως στοιχείο προσωπικότητας και γοητείας. 

Σήμερα, πολλές γυναίκες εύχονται να έχουν μια χαρακτηριστική ελιά στο πρόσωπό τους, ενώ κάποιες φτάνουν ακόμη και να τη ζωγραφίζουν για να αποκτήσουν μία. 

Κάτι ανάλογο συνέβη και με τις φακίδες. Όσο χαριτωμένες κι αν τις θεωρούμε σήμερα, για πολλά χρόνια έκαναν αρκετούς ανθρώπους να αισθάνονται άβολα επειδή ξεχώριζαν. Η Κέιτ Μος ήταν από τις γυναίκες που συνέβαλαν στην αλλαγή αυτής της αντίληψης, εμφανιζόμενη συχνά σε φωτογραφίσεις, χωρίς να προσπαθεί να τις καλύψει. Σταδιακά, χαρακτηριστικά που κάποτε θεωρούνταν ατέλειες, άρχισαν να αντιμετωπίζονται ως στοιχεία προσωπικότητας και αυθεντικότητας.

Πλέον, πολλά από τα σημάδια που το δέρμα μας κουβαλούσε σαν βάρος, έχουν μετατραπεί σε στοιχεία γοητείας. Και αυτό ίσως είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες αλλαγές που έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια στον χώρο της ομορφιάς.

Για δεκαετίες, η ομορφιά συνδέθηκε με την ιδέα της τελειότητας. Το δέρμα έπρεπε να είναι λείο, αψεγάδιαστο, χωρίς πόρους, χωρίς σημάδια, χωρίς καμία ένδειξη ότι είναι πραγματικό. Περιοδικά, διαφημίσεις και αργότερα τα φίλτρα των social media δημιούργησαν μια εικόνα που έμοιαζε περισσότερο με ψηφιακή κατασκευή, παρά με ανθρώπινο πρόσωπο.

Κάθε φακίδα έπρεπε να καλυφθεί, κάθε λεπτή γραμμή να εξαφανιστεί και κάθε ατέλεια να διορθωθεί. Το αποτέλεσμα ήταν μια αισθητική που, όσο εντυπωσιακή κι αν έδειχνε, απομακρυνόταν ολοένα και περισσότερο από την πραγματικότητα. Κυριολεκτικά δεν αναγνώριζες το πραγματικό πρόσωπο πίσω από το φτιαγμένο από τα διάφορα φίλτρα.

Η λέξη «skinimalism» έγινε μία από τις πιο συζητημένες τάσεις της τελευταίας δεκαετίας.

Τα τελευταία χρόνια, όμως, κάτι αλλάζει. Όλο και περισσότερα μοντέλα, δημιουργοί περιεχομένου και brands επιλέγουν να δείξουν το δέρμα όπως πραγματικά είναι. Οι φακίδες δεν καλύπτονται απαραίτητα από το make-up. Οι πόροι δεν εξαφανίζονται με υπερβολικό ρετούς. Ακόμη και οι λεπτές ρυτίδες αντιμετωπίζονται ως φυσικό μέρος μιας ζωής που αφήνει τα σημάδια της πάνω στο πρόσωπο.

Η νέα αυτή προσέγγιση δεν απορρίπτει τη φροντίδα της επιδερμίδας ούτε τη χαρά του μακιγιάζ. Αμφισβητεί όμως την ιδέα ότι η αξία ενός προσώπου εξαρτάται από το πόσο τέλειο φαίνεται. Ίσως γι’ αυτό η λέξη «skinimalism» έγινε μία από τις πιο συζητημένες τάσεις της τελευταίας δεκαετίας.

Η φιλοσοφία της είναι απλή: λιγότερη κάλυψη, λιγότερα φίλτρα, περισσότερη αυθεντικότητα. Αντί να μεταμορφώνει το πρόσωπο σε κάτι διαφορετικό, προσπαθεί να αναδείξει αυτό που ήδη υπάρχει. Και ίσως αυτή να είναι η πιο ενδιαφέρουσα αλλαγή.

Γιατί οι φακίδες, οι ουλές, οι ρυτίδες ή τα σημάδια της ακμής δεν είναι απλώς χαρακτηριστικά της επιδερμίδας. Είναι μικρά ίχνη εμπειριών, χρόνου και ζωής, είμαστε εμείς. Είναι στοιχεία που κάνουν κάθε πρόσωπο μοναδικό και αναγνωρίσιμο, του δίνουν ταυτότητα και στυλ. Σε μια εποχή όπου οι εικόνες μοιάζουν όλο και περισσότερο μεταξύ τους, η αληθινή διαφοροποίηση ίσως να βρίσκεται ακριβώς σε αυτά που κάποτε προσπαθούσαμε να κρύψουμε.

Ίσως τελικά η ομορφιά να μην βρίσκεται στην απουσία ατελειών. Ίσως να βρίσκεται στην αποδοχή τους και στη διατήρησή τους. Γιατί το δέρμα δεν είναι ελάττωμα. Είναι η πιο ειλικρινής εκδοχή του πραγματικού εαυτού μας. Και, όπως συμβαίνει με όλα όσα αξίζουν πραγματικά, δεν είναι πάντα αυτό που νομίζουμε με την πρώτη ματιά.