Γράφει η Ελίνα Κεπενού

Εκεί εμφανίζονται οι ρόλοι μας: εκείνος που φροντίζει, εκείνος που αποφασίζει, αυτός που επιδιώκει τη συζήτηση κι' αυτός που αποσύρεται.

Δεν ανεβαίνουμε σε αυτή τη σκηνή χωρίς προηγούμενη ιστορία. Φέρνουμε όσα μάθαμε για την αγάπη, τη σύγκρουση και τη συντροφικότητα. Αν κάποτε κερδίζαμε αποδοχή φροντίζοντας τους άλλους ή προστατευόμασταν σωπαίνοντας, μπορεί να επαναλαμβάνουμε αυτές τις στάσεις και στη σχέση μας.

Οι ρόλοι, όμως, διαμορφώνονται και μεταξύ μας. Όσο ο ένας αναλαμβάνει τα πάντα, τόσο ο άλλος μπορεί να αφήνει χώρο. Όσο ο ένας πιέζει για επικοινωνία, τόσο ο άλλος μπορεί να απομακρύνεται. Κάθε αντίδραση τροφοδοτεί την επόμενη και η ίδια σκηνή επαναλαμβάνεται.

Οι ρόλοι μπορούν να προσφέρουν ασφάλεια, συντονισμό και αμοιβαία στήριξη, όταν είναι ευέλικτοι και χωρούν τις ανάγκες και των δύο. Δυσκολεύουν τη σχέση όταν γίνονται υποχρεωτικοί: όταν ο «δυνατός» δεν επιτρέπεται να λυγίσει ή εκείνος που φροντίζει δεν μπορεί να ζητήσει φροντίδα.

Στην ψυχοθεραπεία αναζητούμε πώς μάθαμε να σχετιζόμαστε, ποιους ρόλους επαναλαμβάνουμε και αν εξακολουθούν να μας εξυπηρετούν. Αναγνωρίζουμε τις ανάγκες που μένουν αθέατες πίσω από αυτούς και δοκιμάζουμε νέους τρόπους να ζητάμε, να ακούμε και να βάζουμε όρια.

Γιατί το ζητούμενο είναι να μπορούμε να αλλάζουμε θέση στη σκηνή και να συναντιόμαστε πέρα από τους γνώριμους ρόλους μας.

Να  μπορούμε να αλλάζουμε θέση στη σκηνή, χωρίς να κινδυνεύει το «μαζί».

*Η Ελίνα Κεπενού είναι Ψυχολόγος M.Sc - Ψυχοθεραπεύτρια