ΧΕΡΙΑ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑΝ ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΕΝΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ

Υπάρχουν βιβλία που δεν κουβαλούν μόνο τις ιστορίες που γράφτηκαν στις σελίδες τους.

Κάποια βιβλία κουβαλούν ιστορίες που γεννήθηκαν ανάμεσα στους αναγνώστες τους. Δάχτυλα που γύρισαν αμέτρητες φορές τις ίδιες σελίδες, μολύβια που υπογράμμισαν μια σκέψη, ένα εισιτήριο ξεχασμένο σαν σελιδοδείκτης, μια ημερομηνία, ένα όνομα, μια φράση. Μικρά ίχνη ζωής που έμειναν εκεί όταν οι άνθρωποι έφυγαν.

Στο παλαιοβιβλιοπωλείο Bookinist, στην οδό Μαυροκορδάτου, μαζί με τον παλαιοβιβλιοπώλη Νάσο Κούλη, ανοίξαμε βιβλία που μοιάζουν με μικρές χρονοκάψουλες. Ανάμεσα στις κιτρινισμένες σελίδες τους ανακαλύψαμε μικρούς θησαυρούς: σημειώσεις, ημερομηνίες, εισιτήρια, χειρόγραφες αφιερώσεις.

Ποιος τα άφησε εκεί; Τι σήμαινε εκείνο το αποξηραμένο λουλούδι, εκείνο το χαρτάκι, εκείνη η πρόχειρη σημείωση στην άκρη μιας σελίδας; Ποιος φοιτητής υπογράμμισε πριν από δεκαετίες τις πιο σημαντικές παραγράφους ενός βιβλίου ιατρικής, πιστεύοντας ίσως πως κάποτε θα του χρειάζονταν; Οι απαντήσεις χάθηκαν μαζί με τους ανθρώπους που πέρασαν από αυτές τις σελίδες. Έμειναν μόνο τα ίχνη τους, σαν μια σιωπηλή συνομιλία ανάμεσα στο χαρτί και τον χρόνο.

Ο Νάσος Κούλης εξομολογείται ότι «δεν θα πουλούσα ποτέ ένα βιβλίο του Mark Twain που είναι γραμμένο στην καθαρεύουσα», ενώ θυμάται πως «σε μία γωνία πεζοδρομίου, σε μια στοίβα με βιβλία, πάνω πάνω είχε τις ποιητικές συλλογές της Κατερίνα Γώγου».

Και όταν η συζήτηση φτάνει στη σπανιότητα των βιβλίων, καταρρίπτει έναν διαδεδομένο μύθο: «Το σπάνιο δεν πάει με το παλιό. Ειδικά τώρα τελευταία. Το σπάνιο δεν πάει με το παλιό», εξηγεί, τονίζοντας ότι υπάρχουν σύγχρονες εκδόσεις που σήμερα είναι πολύ πιο δυσεύρετες από βιβλία ηλικίας ενός αιώνα.